ลาก่อน!สามีขี้โกงของฉัน

แผ่นดินไหวสงบลง ฉันพักรักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ วันนี้เป็นวันที่ฉันออกจากโรงพยาบาล มีข้อความเด้งเข้ามาในโทรศัพท์ จากแฟนของฉันจูเซวียนเฉิน “รอผมที่โรงพยาบาล เดี๋ยวผมไปรับ” ฉันรู้ดี ว่าเขากำลังง้อฉันอยู่ ตอนที่กำลังจะเกิดแผ่นดินไหว เขาผลักฉันออก และหันไปคว้ามือคนในใจของเขาหลินชิงเยว่มุ่งตรงไปที่ประตูและจากไป ทิ้งฉันไว้คนเดียวในห้องที่กำลังจะถล่ม หลังจากจบเรื่อง ฉันก็เห็นรูปภาพตอนที่เกิดแผ่นดินไหวในสเตตัสของหลินชิงเยว่ พวกเขายืนจับมือกันตรงเขตปลอดภัย พร้อมกับข้อความประกอบ “รักแท้คือตอนที่กำลังจะเกิดแผ่นดินไหว คุณผลักทุกสิ่งออกแล้ววิ่งมาหาฉัน” ปรากฏว่าฉันเก่งกาจขนาดนั้นเชียว สามารถเป็นตัวแทนของทุกสิ่งที่เธอหมายถึงได้ ฉันหัวเราะอย่างเย็นชาและเข้าไปคอมเมนต์ว่า “จัดงานแต่งเมื่อไรอย่าลืมส่งการ์ดเชิญฉันล่ะ” จากนั้นฉันก็โทรหาจูเซวียนเฉินเพื่อที่จะถามเขา โทรไปตั้งแปดรอบ กว่าเขาจะรับโทรศัพท์ เขาพูดอย่างใจเย็น “ผมบอกไปแล้วนี่ ว่าผมกับเธอเคยคุยกันมาก่อน แต่ตอนนี้พวกเราเป็นแค่เพื่อนกัน คุณอย่ามาจู้จี้จุกจิกมากได้ไหม” คำพูดนั้นของเขาทำให้ฉันดูเป็นคนใจแคบ และดูงี่เง่าไม่มีเหตุผล หลังจากนั้นพักหนึ่ง เขาก็ถามฉันว่า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” หนึ่งวันผ่านไปหลังจากแผ่นดินไหวจบลง เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้และมาถามฉันว่าเป็นอะไรไหม ฉันไม่ตอบ และกดวางสายไป พวกเราเข้าสู่สงครามเย็น จนกระทั่งวันนี้ครบหนึ่งสัปดาห์แล้ว เมื่อก่อน ถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นระหว่างฉันกับจูเซวียนเฉิน ล้วนแต่เป็นฉันที่เป็นคนคิดวิธีทลายกำแพงน้ำแข็ง หากในบางทีซึ่งนาน ๆ ครั้ง เขาเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะทลายกำแพงน้ำแข็งก่อน ฉันก็จะรู้สึกดีใจมาก วันนี้ เขาเป็นฝ่ายพูดว่าจะมารับฉันออกจากโรงพยาบาลก่อนเองแท้ ๆ แต่ฉันกลับไม่รู้ตื่นเต้นดีใจอะไรเลยสักนิด เพียงแค่พิมพ์คำว่าโอเคตอบกลับไปเท่านั้น หลังจากแผ่นดินไหวสงบในแผนกผู้ป่วยก็วุ่นวายกันมาก พยาบาลช่วยทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ฉันไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ฉันโทรหาเขาที่หน้าประตูโรงพยาบาล แต่ไม่มีใครรับสาย แสงอาทิตย์ในฤดูร้อนแรงมาก จนแผดเผาใจคนไปหมดแล้ว ไม่ทันไร เสื้อผ้าของฉันก็เปียกชุ่ม และศีรษะของฉันก็ร้อนจนแทบจะเป็นลม แท็กซี่คันหนึ่งจอดถามฉันว่าต้องการให้ไปส่งที่ไหนไหม แต่ฉันก็ปฏิเสธไป ฉันอยากรอให้จูเซวียนเฉินมารับฉัน แม้ความหวังที่ฉันมีต่อเขานั้นจะริบหรี่มากก็ตาม เมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันจึงยืนอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ที่เจิดจ้านานกว่าสองชั่วโมง แสงอาทิตย์เจิดจ้า สภาพอากาศร้อนมาก แต่ใจของฉันกลับค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย ไม่รู้อะไรดลใจ ฉันกดเข้าไปดูสเตตัสบนเฟซบุ๊กของหลินชิงเยว่ สเตตัสบนเฟซบุ๊กล่าสุดของเธอ “อาเฉินเป็นห่วงกลัวว่าฉันจะเป็นลมแดด เลยใส่ใจขับรถพาฉันมาส่งที่บ้าน!” รูปภาพประกอบคือภาพใบหน้าด้านข้างของจูเซวียนเฉินที่กำลังหมุนพวงมาลัยรถยนต์อยู่ โดยบนมือของเขาสวมแหวนหมั้นของพวกเราไว้อยู่ ฉันกดถูกใจ จูเซวียนเฉินไม่มีวิชาแยกร่าง ฉันจึงต้องเรียกแท็กซี่กลับบ้านเอง ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้ว แทบจะไม่มีรถแท็กซี่ให้เรียกเลย ฉันพยายามโบกรถอยู่ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะโบกรถได้ในที่สุด อากาศร้อนมากจนแทบจะเป็นลมแดด ฉันและจูเซวียนเฉินทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกัน พวกเราเริ่มใช้ชีวิตคู่ร่วมกันหลังจากที่หมั้นกันเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ฉันกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลาบ่ายสองแล้ว จูเซวียนเฉินตื่นขึ้นมาจากการนอนกลางวัน ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ไปรับฉันที่โรงพยาบาล พอฉันเปิดประตู เขาก็กำลังกดโทรศัพท์พร้อมกับเปลี่ยนรองเท้าไปด้วย เมื่อเห็นฉัน เขาก็กดวางสายไป “ทำไมคุณถึงกลับมาเองล่ะ? ผมกำลังจะไปรับคุณพอดี!” ฉันยิ้มและไม่พูดอะไร เขามองมาที่ฉันสองครั้งแล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณกลับมาเองแล้ว งั้นผมไปทำงานก่อนนะ” ฉันยังคงยิ้มและไม่พูดอะไร ฉันเข้าไปในห้อง และหาน้ำเกลือแร่ดับกระหายดื่ม แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายตัว จึงไปอาบน้ำแล้วขึ้นเตียงนอน ตื่นมาอีกทีก็หกโมงกว่าแล้ว ร่างกายก็รู้สึกสบายขึ้นมาก ตอนกลางวันไม่ได้กินข้าว ตอนเย็นฉันเลยทำกับข้าวชุดใหญ่ อาหารหลากหลาย แต่ทว่าเป็นปริมาณสำหรับการทานคนเดียวเท่านั้น ขณะที่ฉันกำลังกินข้าวอยู่นั้น จูเซวียนเฉินก็เปิดประตูเข้ามา เขาเข้าไปในครัวเพื่อล้างมือ หยิบจานเตรียมจะคดข้าวจากหม้อหุงข้าว แต่ก็พบว่าข้าวหมดไปแล้ว ขณะที่เขากำลังชะงักมองดูหม้อข้าวที่ว่างเปล่าโดยที่ไม่พูดอะไรอยู่นั้น ฉันก็กินข้าวเสร็จและเก็บโต๊ะเรียบร้อย อาหารอร่อยมาก และฉันก็กินจนหมด ไม่เหลือทิ้งให้เสียของ ขณะที่ฉันกำลังล้างจาน เขาก็ยืนมองฉันอยู่ข้าง ๆ นานมาก แต่ฉันก็ไม่ได้หันไปมองเขาเลยสักนิด จนกระทั่งฉันล้างจานเสร็จ เขาก็ออกจากครัวไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ และเดินไปที่ห้องหนังสือด้วยความโกรธ ฉันยังไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก จึงขึ้นไปนอนพักบนเตียงต่อ ทั้งคืนนั้น จูเซวียนเฉินไม่ได้กลับห้องเลย ฉันตื่นขึ้นมา มองไปทางซ้ายที่ว่างเปล่า จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทีสงบไร้ความรู้สึก เขายังไม่ตื่น ฉันเลยยังคงทำอาหารเช้าสำหรับทานคนเดียว พอเขาตื่นขึ้นมา ฉันก็นั่งกินอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะกินข้าวแล้ว ฉันเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว แต่ฉันกลับรู้สึกได้ถึงสายตาอันร้อนผ่าวด้วยความโกรธของเขาที่มองมาที่ฉัน ฉันไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย จนกระทั่งเขาผลักประตูออกไป หลังจากกินอาหารเช้าอย่างสบาย ๆ และล้างจานเสร็จ ฉันก็ไปทำงาน เพื่อนร่วมงานของฉันรู้ว่าฉันได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์แผ่นดินไหว จึงขันอาสาช่วยแบ่งเบาภาระงานของฉัน พี่หลี่ หัวหน้างาน เรียกฉันเข้าไปพบ “เล่อถง เรื่องย้ายไปทำงานต่างประเทศเธอคิดว่าไง?” บริษัทตัดสินใจส่งพี่หลี่ไปบุกเบิกตลาดในประเทศ F เธออยากพาฉันไปด้วย และพูดกับฉันสองสามครั้งแล้ว ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก การติดตามเจ้านายไปขยายฐานตลาดแบบนี้ วันข้างหน้าจะต้องส่งผลดีกับฉันอย่างแน่นอน เพียงแต่ที่ผ่านมาฉันเอาแต่เป็นห่วงจูเซวียนเฉิน ไม่อยากจะมีรักทางไกล ดังนั้นฉันเลยไม่ได้ตอบตกลงเธอไปสักที แต่ตอนนี้ฉันพยักหน้า “ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปขยายฐานตลาดที่ประเทศ F กับคุณค่ะ” พี่หลี่ตบไหล่ของฉันด้วยสีหน้าพึงพอใจ “ดีๆๆ มีเธอมาช่วย พวกเราจะต้องทำสำเร็จแน่” ตอนพักเที่ยงจูเซวียนเฉินส่งข้อความมา เป็นเวลาเดียวกับที่เพื่อนร่วมงานของฉันซื้ออาหารมาฝากฉันพอดี “คุณโกรธขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?” ฉันรู้สึกสับสนเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร ดังนั้นฉันก็เลยไม่ได้ตอบกลับ เอาโทรศัพท์วางไว้ข้าง ๆ แล้วไปกินข้าว อีกฝ่ายไม่รอให้ฉันตอบกลับ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ส่งข้อความมาอีก “ผมยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย” ตั้งแต่ที่ฉันย้ายมาอยู่กับจูเซวียนเฉิน ฉันก็จะทำอาหารเช้าและอาหารเย็นให้เขากินเสมอ ส่วนอาหารกลางวันฉันก็จะเป็นคนสั่งให้เขาด้วย บางครั้ง ฉันเป็นห่วงว่าถ้าเขาทานอาหารนอกบ้านมากเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพของเขา ฉันเลยจะตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่อทำอาหารกลางวันให้เขาพกไปกินที่ทำงาน เมื่อก่อนต่อให้จะทะเลาะแล้วไม่คุยกัน ฉันก็จะไม่เคยลืม แต่เขาคิดว่าฉันยุ่งกับเขามากเกินไป เขาจึงโยนอาหารนั้นลงถังขยะ แล้วสั่งอาหารเดลิเวอรีแทน คิดว่าอาหารเดลิเวอรีอร่อยกว่าที่ฉันทำนักไม่ใช่เหรอ? ฉันจึงตอบกลับไปว่า “ลืมไปเลย คุณสั่งอาหารเดลิเวอรีเอาเองละกัน!” ฉันปิดเสียงโทรศัพท์ และหันไปตั้งหน้าตั้งตากินข้าว