เสน่หาใต้เงาจันทร์: ปรารถนาเร้นลับ

20 ปีก่อน รอยแยกฉีกกระชากโลก มนุษย์เพียง 5% ปลุกพลังพิเศษได้สำเร็จ ส่วนคนที่เหลือกลายเป็นเพียงเบี้ยล่าง ฉีเฟิงคือหนึ่งในคนส่วนใหญ่ที่ไร้พลังพิเศษ มีชีวิตไร้ค่าและเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จัก แต่แล้วจี้ห้อยคอที่พ่อแม่ผู้หายสาบสูญทิ้งไว้กลับช่วยเขาเปิดใช้งานระบบที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน บัดนี้เขาก้าวเข้าสู่สถาบันชั้นนำระดับประเทศ ท่ามกลางเหล่าอัจฉริยะที่จ้องแต่จะไล่เขาออกไป พวกเขาไม่รู้เลยว่าฉีเฟิงซ่อนไพ่ตายอะไรไว้ในมือ และผู้อยู่เบื้องหลังที่ทำให้พ่อแม่ของเขาหายตัวไปก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกัน

จักรพรรดิสมุทรฉู่ยวนสละวิญญาณเพื่อผนึกอสูรทะเลบรรพกาล ทำให้สูญเสียความทรงจำและพลังเทพไป หลังจากต้องทนอยู่ในสภาพคนสติฟั่นเฟือนมาหลายปี เขาก็ได้พบรักกับเย่ชิงโจว ทว่าเมื่อเย่ชิงโจวถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้นำโจรสลัดเว่ยฉางเฟิง พลังแห่งจักรพรรดิสมุทรในตัวของฉู่ยวนจึงตื่นขึ้น เขาจะทวงคืนภรรยาอันเป็นที่รักกลับมาได้อย่างไร?

ฉันชื่ออิซ่า บอร์เจีย ลูกสาวของหัวหน้ามาเฟีย ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งคอร์วิน่า พ่อฉันกังวลว่าฉันจะวู่วามแต่งงานกับผู้ชายผิดคน เขาเลยจัดการหมั้นหมายฉันกับลูก้า ทายาทดาวรุ่งแห่งตระกูลมาริโน่ มันเป็นการแต่งงานแบบคลุมถุงชนก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันเลือกอะไรไม่ได้ อย่างน้อยที่สุด ฉันก็สามารถเลือกแหวนที่ฉันชอบได้ ดังนั้น ฉันเลยไปงานประมูลของมาเฟีย เมื่อแหวนเพชรวงนั้นปรากฏขึ้นในฐานะเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายของค่ำคืน ฉันยกป้ายประมูลขึ้น แต่ก่อนที่ค้อนจะเคาะปิดการประมูล เสียงหยิ่งยโสเสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง“ยัยบ้านนอกอย่างเธอ คิดว่าจะมาแข่งกับฉันได้งั้นเหรอ ทำตัวให้ฉลาดหน่อย แล้วออกไปซะ”ทั้งห้องประมูลเงียบกริบอยู่ครู่หนึ่ง เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงชัตเตอร์กล้องที่ดังรัวอยู่ทั่วห้อง ฉันหันไปมอง และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดราตรีสีทองเว้าสูง ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสบาย ๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร ผู้ประมูลก็รีบปิดการประมูลทันที “ปิดการประมูล ขอแสดงความยินดีกับคุณโซเฟีย โลเปซ ผู้ชนะประมูลชิ้นสุดท้าย แหวนดวงดาวนิรันดร์”ฉันขมวดคิ้วแน่น และความโกรธก็พุ่งขึ้นมาในอกทันที “คุณปิดการประมูลก่อนเวลา คุณได้ทำตามกฎของที่นี่ไหม" โซเฟียหันมามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาของเธอเฉียบคมราวกับคมมีด“กฎเหรอ”เธอหัวเราะเย็นชา “ไม่เอาน่า ฉันเป็นน้องสาวทูนหัวคนโปรดของลูก้า มาริโน่ ที่นี่ ฉันคือคนตั้งกฎ” ฉันอดหัวเราะไม่ได้ ช่างบังเอิญอะไรอย่างนี้ ที่แท้เธอก็คือน้องสาวทูนหัวของคู่หมั้นฉันนี่เองฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาเขา “ลูก้า น้องสาวทูนหัวของคุณเพิ่งแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเลือกไว้ไป คุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไง”

ฉันแต่งงานกับบอสมาเฟียมัตเตโออย่างลับ ๆ ทุกครั้งที่เขาไปหลับนอนกับซิซิเลียคนรักวัยเด็กของเขา เขาจะสัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่แท้จริงให้ต่อหน้าห้าตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมามัตเทโอให้คำสัญญากับฉันถึง 99 ครั้ง และครั้งที่ 99 นั้น เขาก็ทิ้งฉันไว้หน้าแท่นพิธี ครั้งแรก แมวประกวดของซีซิเลียตาย เพื่อปลอบใจเธอ เขาเลื่อนงานแต่งของเราออกไปอีกสามเดือน ฉันยืนอยู่คนเดียวหน้าแท่นพิธี ดวงตาแดงก่ำ พยายามสงบสติอารมณ์และอธิบายกับบรรดาผู้อาวุโสของตระกูล ครั้งที่สอง ซีซิเลียอาละวาดในคาสิโนจนทำแจกันโบราณมูลค่าร้อยล้านแตกละเอียด เขาสั่งเปลี่ยนเส้นทางเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งของเรา แล้วรีบบินข้ามคืนไปเก็บกวาดปัญหาให้เธอ และทุกครั้งก่อนวันแต่งงานของเรา ซีซิเลียก็มักจะมีเหตุฉุกเฉินขึ้นมาเสมอ ฉันเคยร้องไห้ เคยกรีดร้อง ถึงขั้นเคยเอาปืนจ่อหัวเขา แต่มัตเตโอก็เพียงจับฉันกดติดกำแพง แล้วปิดปากฉันด้วยจูบที่เย็นชาและรุนแรง“เขาก็แค่คู่นอน แต่เธอคือคุณนายฟัลโคเน่ วางตัวให้ดีหน่อย” หลังจากครั้งที่ 99 ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหว ฉันเลื่อนเอกสารไปตรงหน้าเขา หมึกบนกระดาษยังไม่ทันแห้ง ตราประทับของตระกูลฟัลโคเน่ยังเด่นชัดอยู่ด้านล่าง การแต่งงานของเรา “การแต่งงานของเรา การเป็นพันธมิตรของเรา จบกันแค่นี้”

นักศึกษาสาว “เย่หนานซี” ได้ช่วยชีวิตประธานบริษัท “เผยเยี่ยนชิง” ร่ำรวยที่สูญเสียการมองเห็น ทั้งสองตกหลุมรักกันและให้คำมั่นว่าจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป แต่เนื่องความแตกต่างทางฐานะ เย่หนานซีจึงถูกบีบบังคับให้ไปจากเขา ก่อนจะจากลาเธอได้บริจาคกระจกตาของตัวเองให้ชายคนรัก และให้กำเนิดลูกแฝดชายหญิงลำพังที่ชื่อว่าซือซือและเสี่ยวเนี่ยน หกปีต่อมา เย่หนานชี่พร้อมลูกแฝดต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ทั้งยังจำใจต้องกลับมาในโลกของเผยเยี่ยนชิงอีกครั้งเพราะลูกสาวที่ป่วยหนัก ระหว่างที่ลูกสาวพวกเขาเข้ารับการรักษา ทั้งคู่ก็แก้ไขเรื่องราวที่เคยเข้าใจผิด จนท้ายที่สุดก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา เป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง

จลาจลเกิดขึ้นในเขตชานเมือง ตอนที่แม่ของฉันแอบทิ้งฉันไว้ที่ขอบเขตของมัน เสียงร้องไห้ของฉันดึงดูดความสนใจของฝ่ายที่ชนะ พวกเขาเดินเข้ามาพร้อมชูปืนขึ้น และคนหนึ่งเอาปืนพกจ่อที่หน้าผากของฉัน นับตั้งแต่นั้นมา ฉันมีพี่ชายในครอบครัว 109 คน ที่บ้าน ฉันคือเจ้าหญิง แต่ที่โรงเรียนมัธยม ทุกอย่างไม่ได้ดีเช่นนั้น วาเลเรีย รอสซี นักเรียนรวยคนหนึ่ง ใช้เครื่องม้วนผมที่เสียบปลั๊กอยู่และยังร้อนจัด ทุบใส่ขาของฉัน จนผิวหนังไหม้เกรียมและฉีกขาด ความเจ็บปวดรุนแรงจนฉันหลุดจากมือของพวกอันธพาลของวาเลเรียได้ และลากเธอตกลงไปตามบันไดพร้อมกับฉัน พอฉันฟื้นขึ้นมา มาร์เชลลา เกรโก คณบดีฝ่ายนักเรียน ก็ตำหนิฉันอย่างโกรธจัด ""วาเลเรียแค่ซ้อมเธอเท่านั้น เวลามีคนพูดจาไม่ดีใส่แล้วลงมือทำร้ายเธอ เธอควรถามตัวเองว่าทำอะไรผิดไปต่างหาก เธอกล้าดียังไงถึงวางแผนแก้แค้นเธอแทน!"" ""เรียกผู้ปกครองของเธอมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอย่าหวังจะได้ออกไปจากที่นี่!"" ขนลุกซู่ไปทั้งตัวทันทีที่ได้ยินคำสั่งนั้น ผู้ปกครองของฉัน พี่ชาย 109 คน ไม่มีใครธรรมดาสักคน และฉันใช้ชีวิตแบบคนธรรมดามากว่าสิบปีเพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเดือดร้อน แต่ถ้าความเดือดร้อนมาเคาะประตูถึงที่แล้ว ฉันก็ช่วยไม่ได้ "คุณแน่ใจแล้วเหรอคะ คุณเกรโก ที่อยากจะเจอผู้ปกครองของฉัน?"

หลังจากฉันประสบเหตุระเบิดที่ท่าเรือ ฉันก็ถูกผูกติดอยู่กับระบบเอาชีวิตรอด ระบบมอบเวลาให้ฉันยี่สิบห้าปีพร้อมเป้าหมายสี่คน หากค่าความรักหรือค่าความผูกพันของเป้าหมายคนใดคนหนึ่งบรรลุ 100% ฉันถึงจะสามารถตื่นขึ้นมาในโลกความเป็นจริงได้ แต่ฉันกลับล้มเหลวกับเป้าหมายทั้งสี่คน เพราะเป้าหมายทุกคนที่ฉันพยายามเข้าหานั้น สุดท้ายกลับหันไปหา โซเฟีย เลน นางเอกของโลกใบนี้ พวกเขาหาว่าความเจ็บปวดของฉันคือการแสดง หาว่ารอยน้ำตาของฉันคือการเสแสร้ง เพื่อหวังให้พวกเขาเลือกฉันแทนโซเฟีย แต่ในเมื่อพวกเขาไม่เคยรักฉันเลย แล้วทำไมพวกเขาถึงได้สติหลุดคลั่งขนาดนั้น ในวันที่ภารกิจของฉันล้มเหลว และฉันเลือกที่จะละทิ้งโลกใบนี้ไปตลอดกาล

นางช่วยชีวิตจ้าวหมาป่า แต่กลับถูกแม่เลี้ยงชิงแก่นหมาป่า ถูกน้องสาวต่างแม่กรีดหน้าทำลายโฉม ทั้งยังถูกขโมยสัญลักษณ์เทพจันทราและตำแหน่งราชินีไป สามปีต่อมา เอเวลิน่ากลับมาในฐานะราชินีสังเวียนผู้ไร้พ่ายที่ปลอมเป็นทาสหน้าแผลเป็น เพื่อกระชากหน้ากากราชินีตัวปลอม ช่วยแม่ และเอาคืนพวกมันให้สาสม